Porady

Drzewa zimozielone – gatunki, podstawowa wiedza

0,0 (0 opinii)
bardzo dobra!
dobra
średnia
nic specjalnego
słaba

Drzewa zimozielone stanowią w ogrodzie ochronę przed słońcem, zasłonę przed wścibskimi spojrzeniami sąsiadów, są też miejscem schronienia ptaków i wiewiórek. Wnoszą w ogrodową architekturę wyraźną strukturę. Trudno sobie wyobrazić prawdziwy ogród bez drzew.

Rośliny zimozielone, zwane też wiecznie zielonymi, podobnie jak inne gatunki, również zrzucają swoje liście albo igły. Ten proces odnowy aparatu asymilacyjnego jest jednak rozłożony w czasie i dla obserwatora niezauważalny. Każdego roku pojawia się nowa generacja liści albo igieł, które na drzewie pozostaną co najmniej dwa lata (a bywa, że nawet jedenaście).

Zielone akcenty w zimowym ogrodzie tworzą prawie wyłącznie drzewa iglaste. Odmienna od igieł wewnętrzna budowa liści sprawia, że nie są one odporne na bardzo niskie temperatury. Do mniej znanych zimozielonych drzew należą m.in. poniższe garunki.

Zielone akcenty w zimowym ogrodzie tworzą prawie wyłącznie drzewa iglaste. Odmienna od igieł wewnętrzna budowa liści sprawia, że nie są one odporne na bardzo niskie temperatury.

Jodła koreańska (Abies koreana)

To wolno rosnące drzewo osiąga zwykle po 30 latach wysokość około 3-6 metrów. Ma szeroki, stożkowaty pokrój. Grube, ciemnozielone z wierzchu igły są pod spodem srebrzystobiałe o każdej porze roku. Jodła koreańska bardzo wcześnie osiąga dojrzałość i już na drzewach kilkurocznych pojawiają się szyszki. Są one bardzo ozdobne – duże, zielone lub niebieskofioletowe. Jak u każdej jodły, szyszki są skierowane ku górze niczym świeczki na choince. Stanowią wspaniały kontrast z zielenią igieł.

Jodła koreańska jest odporna na mróz. Lubi żyzne i lekko wilgotne gleby.

Jodła koreańska
Jodła koreańska bardzo wcześnie osiąga dojrzałość i już na drzewach kilkurocznych pojawiają się szyszki.

Jodła kaukaska (Abies nordmanniana)

Pochodząca z gór Kaukazu jodła rośnie dosyć szybko i w wieku 30 lat dorasta już do 10 metrów. Korona jest początkowo wąska, a z czasem staje się szeroka, stożkowa. Nawet w późnym wieku jest ugałęziona do samego dołu. Igły długie (2-3,5 cm), ciemnozielone z połyskiem, są sztywne ale nie kłujące. Na dolnej stronie są srebrnoszare z dwoma białymi paskami. Znosi mrozy rzędu -24ºC do -28ºC.

Najlepiej rośnie na żyznej, wilgotnej glebie.

Jodła kaukaska
Jodła kaukaska znosi mrozy rzędu -24ºC do -28ºC.

Jodła szlachetna ‘Glauca’ (Abies procera Glauca)

Stara odmiana jodły występującej w górach na zachodzie Ameryki Północnej. Wymaga stanowiska słonecznego albo lekko zacienionego. Przyzwyczajona do gleby kamienistej, nie znosi podłoża ciężkiego, mokrego i bagiennego. Pokrój ma stożkowy ale nieregularny. Po 30 latach dorasta do ok. 8 metrów. Igły długie i grube mają piękny srebrzystoniebieski kolor. Ozdobą drzewa są też ogromne szyszki o długości 25 cm i średnicy 6 cm. Nie groźne są jej mrozy do -32ºC.

Jodła szlachetna Glauca posiada długie i grube igły, które mają piękny srebrzystoniebieski kolor
Jodła szlachetna Glauca posiada długie i grube igły, które mają piękny srebrzystoniebieski kolor

Araukaria chilijska (Araucaria araucana)

Piękne o egzotycznym wyglądzie drzewo, rosnące dziko w Andach, zostało sprowadzone do Europy w XVIII wieku. W Polsce ma szanse na przetrwanie zimy w regionach o łagodniejszym klimacie. Starsze rośliny wytrzymują temperatury do -20ºC, młodsze zaś do -15ºC (małe drzewka można w razie potrzeby osłaniać przed mrozem). Araukaria ma niezwykłe, kłujące, szeroko trójkątne liście albo – jak kto woli - „igły”. Są one ustawione spiralnie na gałęziach, które przypominają wyglądem ogon małpy, węża albo macki (stąd niemieckie nazwy araukarii: Affenbaum –„małpie drzewo” albo Schlangentanne - wężowa jodła”).

Charakterystyczne dla tego gatunku są poziomo rosnące na pniu okółki gałęzi, które tworzą coraz to nowe piętra na drzewie. Rośnie dosyć wolno, w naszych warunkach osiąga ok. 12 m, chociaż w swojej ojczyźnie dorasta do 50 m i żyje ponad 1000 lat.

Araukaria chilijska
Araukaria chilijska w Polsce ma szanse na przetrwanie zimy w regionach o łagodniejszym klimacie.

Dąb Turnera (Quercus x turneri ‘Pseudoturneri’)

Dla miłośników zimozielonych liściastych drzew ogrodowych niezwykłym rarytasem może być dąb Turnera. Zimozielony dąb jest krzyżówką dębu szypułkowego i pochodzącego z regionu śródziemnomorskiego dębu ostrolistnego (Quercus ilex). Wyhodowany został w Essex w XVIII wieku. Kształtem liści przypomina dąb szypułkowy, natomiast zimozieloność odziedziczył po dębie ostrolistnym.

Rośnie wolno i osiąga wysokość 8-10 metrów (w cieplejszych regionach do 20 m). Pień jest krótki i masywny, korona rozłożysta do 20 m średnicy.

W przypadku łagodnej zimy większość liści pozostaje na drzewie. Przy większych spadkach temperatury część liści opada.

Dla miłośników zimozielonych liściastych drzew ogrodowych niezwykłym rarytasem może być dąb Turnera
Dla miłośników zimozielonych liściastych drzew ogrodowych niezwykłym rarytasem może być dąb Turnera

0,0 (0 opinii)
bardzo dobra!
dobra
średnia
nic specjalnego
słaba