Porady

Berberys Thunberga – uprawa krok po kroku

0,0 (0 opinii)
bardzo dobra!
dobra
średnia
nic specjalnego
słaba

Berberys Thunberga (Berberis thunbergii) ma swoją ojczyznę w Chinach i Japonii. Do Europy przywiózł go w XVIII wieku szwedzki botanik Carl Peter Thunberg. Obecnie uprawiany jest w bardzo wielu odmianach jako krzew ozdobny. Od naszego rodzimego gatunku Berberis vulgaris różni się głównie wielkością i formą liści.

Berberys zwyczajny ma liście odwrotnie jajowate o długości 3-6 cm, a ich krawędzie są drobno ząbkowane. Liście berberysu Thunbrga są natomiast mniejsze (1-3 cm) i całobrzegie. Zielone liście przebarwiają się jesienią i przyjmują wspaniałą szkarłatnopomarańczową barwę. Czerwone owoce zdobią krzew aż do zimy.

Stanowisko i pielęgnowanie berberysu

Ten zrzucający jesienią liście gatunek berberysu jest często wykorzystywany do sadzenia żywopłotów. Nawet jego nazwa w niektórych językach nawiązuje wprost do tej funkcji: Häckberberis (szwedzki), Hæk-Berberis (duński), Hecken-Berberitze (niemiecki). Lubi stanowiska słoneczne do lekko zacienionych. Przy czym gleba powinna być próchniczna i niezbyt sucha. Jest bardzo odporny na mróz (strefa 5a). Jak prawie wszystkie gatunki berberysów bardzo dobrze znosi przycinanie, nawet mocno radykalne, na przykład w związku ze zmianą wysokości istniejącego żywopłotu.

Berberys Thunberga w ogrodzie
Berberys Thunberga w ogrodzie

Berberys Thunberga - czas sadzenia

Opad liści z krzewów berberysu Thunberga zapowiada okres wegetacyjnego spoczynku. Część nadziemna rośliny zamyka swój wzrost. Jednak jesienią, kiedy gleba jest jeszcze ciepła, świeżo posadzone krzewy zaczynają rozwijać system korzeniowy. W ten sposób przygotowują sobie optymalne warunki do wiosennego startu.

Najodpowiedniejszą porą do sadzenia berberysu w okresie spoczynku wegetacyjnego jest czas od września do końca listopada albo od marca do końca kwietnia. Przez cały rok można sadzić tylko sadzonki ukorzenione w pojemnikach.

Zielone liście przebarwiają się jesienią i przyjmują wspaniałą szkarłatnopomarańczową barwę. Czerwone owoce zdobią krzew aż do zimy.

Miejsce sadzenia trzeba dokładnie odchwaścić, aby zapobiec konkurencji ze strony niepożądanych roślin. Tym bardziej, że pod kolczastymi krzewami berberysu trudno będzie wykonywać jakiekolwiek zabiegi. Dodatkowym ułatwieniem może być pięciocentymetrowa warstwa ściółki wokół posadzonych berberysów. Zapobiegnie ona wyrastaniu chwastów oraz utrzyma wilgotność gleby.

W przypadku żywopłotu ważną rolę odgrywa odległość między poszczególnymi krzewami. Z biegiem lat berberys Thunberga jest w stanie osiągnąć maksymalnie dwa metry szerokości. Gdyby jednak przyjąć do wyliczeń tę właśnie wartość, radość z funkcji ochronnej żywopłotu nie byłaby wielka. Im gęściej rosną krzewy, tym prędzej utworzą zwartą, nieprzeniknioną ścianę. Jednak zbyt gęsta więźba ogranicza z kolei rozwój berberysu. Odległość 50 cm do 60 cm między sadzonkami jest rozwiązaniem kompromisowym.

Czerwone owoce berberysu
Czerwone owoce berberysu

Nawożenie i przycinanie berberysu Thunberga

Berberys Thunberga nie jest rośliną trudną w uprawie i nie wymaga zbyt częstego,  intensywnego dokarmiania. Po zaprawieniu gleby nawozem podczas sadzenia, można kolejne zasilanie składnikami pokarmowymi wykonać dopiero za dwa-trzy lata. Aby oszczędzić środowisko naturalne, a zarazem swój portfel, dobrze jest wykonać analizę gleby. Pozwoli określić dokładne zapotrzebowanie na poszczególne składniki główne oraz elementy śladowe.

W przypadku żywopłotu ważną rolę odgrywa odległość między poszczególnymi krzewami. Z biegiem lat berberys Thunberga jest w stanie osiągnąć maksymalnie dwa metry szerokości.

Berberys Thunberga należy do często sadzonych krzewów ogrodowych. Nie tylko ze względu na czyste piękno pojedynczo rosnących krzewów, ale też z powodów praktycznych, jako efektowne i skuteczne żywopłoty. W drugim przypadku, aby utrzymać zaplanowaną formę krzewów, powinno się – mimo powolnego wzrostu berberysu – wykonywać dwa cięcia w roku.

0,0 (0 opinii)
bardzo dobra!
dobra
średnia
nic specjalnego
słaba